Każdy, kto znał Pismo Święte dobrze wiedział, że ostrzeżenie kaznodziei nie było precyzyjne, ponieważ sam Jezus powiedział, iż przyjdzie „o takiej godzinie, której się nie spodziewacie” (Ew. Łukasza 12:40). Muszę jednak przyznać, że przepowiednia przykuła moją uwagę. Często tak łatwo daję się wciągnąć w życiową gonitwę, że żyję jak gdyby powrót Jezusa był bardzo odległą rzeczywistością.

Zapominam, że może On nadejść w każdej chwili. Przepowiednia — mimo że nieprawidłowa — przypomniała mi jak ważne jest by być gotowym na powrót Zbawiciela i na nowo podekscytowała mnie, że wydarzenie to może nastąpić każdego dnia, a nawet dzisiaj.

Czasami, gdy zastanawiamy się nad przygotowaniem się na przyjście Jezusa, myślimy o tym, co nie powinniśmy robić. Gotowość oznacza jednak oczyszczanie się i upodobnianie do Niego samego, abyśmy się Mu podobali, gdy nadejdzie by nas do siebie zabrać (1 Jana 3:2-3). Jezus nauczał, że przygotowanie się na Jego powrót wymaga życia zgodnego z wolą Bożą już teraz (Ew. Łukasza 12:47). Czy będziemy gotowi, gdy wybije godzina Jego przyjścia?

Apostoł Paweł również dostrzegał wartość lekcji historii. Przestrzegał przed destrukcyjną naturą złych wyborów, przytaczając opowieść o synach izraelskich, którzy błąkali się po pustyni, gdyż nie chcieli zaufać Bogu i wejść do ziemi obiecanej (patrz: 4 Mojżeszowa 14). Potem zaś zwraca się do wierzących w Koryncie: „A to wszystko na tamtych przyszło dla przykładu i jest napisane ku przestrodze dla nas, którzy znaleźliśmy się u kresu wieków” (1 Koryntian 10:11).

Bóg dał nam Biblię między innymi dlatego, abyśmy czerpali naukę z historii Jego ludu. Biblijne lekcje obejmują zarówno przykłady jak i ostrzeżenia, by uchronić nas przed najgorszymi skłonnościami i pomóc nam mądrzej żyć. Pytanie jednak polega na tym, czy skorzystamy z lekcji o przeszłości, czy będziemy powtarzać błędy tych, którzy żyli przed nami.

Bóg jednak nie zawsze „wszystko uczyni” (w. 5, Biblia Gdańska), a niespełnione pragnienia wywołują w nas chwilowy smutek. Podobnie jak w moim przypadku, twoje życie również może wyglądać inaczej niż pierwotnie planowałeś. Niektóre myśli z Psalmu 37 mogą jednak nam dopomóc (mimo, że dotyczy on głównie porównywania się z bezbożnymi).

Z wersetu 4 uczymy się, że niespełnione pragnienia nie muszą ograbiać nas z radości. Gdy coraz lepiej poznajemy serce Boga, On sam staje się naszą radością.

„Powierz Panu drogę swoją” (w. 5). Słowo powierzyć oznacza „zrzucić”. Nauczyciel biblijny Herbert Lockyear mówi: „’Zrzuć na Pana drogę swoją’ jak ktoś, kto wkłada  na barki silniejszej osoby brzemię, którego sam nie jest w stanie unieść”.
„Zaufaj mu” (w. 5). Gdy z ufnością powierzamy wszystko Bogu, możemy „zdać się w milczeniu na Pana” (w. 7), gdyż przygotował to, co jest dla nas najlepsze.

W Ew. Jana 13:36-14:4 czytamy, że podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus rozmawiał z uczniami, próbując przygotować ich na swoją śmierć. Gdy Szymon Piotr zapytał: „Dokąd idziesz?” Pan odrzekł: „Dokąd idę, ty teraz ze mną iść nie możesz, ale potem pójdziesz” (13:36). Wówczas, nadal mówiąc bezpośrednio do Piotra (miał również na myśli wszystkich swoich naśladowców), powiedział: „W domu Ojca mego wiele jest mieszkań; gdyby było inaczej, byłbym wam powiedział. Idę przygotować wam miejsce. A jeśli pójdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę znowu i wezmę was do siebie, abyście, gdzie Ja jestem, i wy byli” (14:2-3).

Niebo jest rodzinnym spotkaniem chrześcijan z każdego plemienia i narodu. Jednocześnie jednak jest domem naszego Ojca, który przygotowuje w nim pokój specjalnie dla ciebie.

Gdy przybędziesz do nieba, a Jezus otworzy drzwi, poczujesz się jak u siebie.

Paweł musiał sprzeciwić się Piotrowi, gdyż ten drugi narażał na szwank łaskę Bożą (Galacjan 2:11-16). Obcował bowiem z poganami, a gdy pojawili się judaiści (którzy wierzyli, że grzesznicy zbawieni są przez Jezusa i przez prawo Mojżesza), oddzielił się od tych pierwszych. Piętnował ich, a jednocześnie uznawał się za jednego z nich. Gdy Paweł zauważył jego hipokryzję, w miłości i gorliwości osobiście mu się przeciwstawił, potępiając jego powrót do legalistycznego systemu, który nie jest w stanie zmienić życia. W energiczny sposób przypomniał Piotrowi, że łaska prowadzi do wyzwolenia z niewoli grzechu i do posłuszeństwa Bogu.

Choć odważne rozmowy z innymi chrześcijanami mogą być trudne, przyczyniają się jednak do czystości i jedności. Mamy odpowiedzialność by rozmawiać ze sobą szczerze i w miłości (Efezjan 4:15), chodząc w mocy Ducha Świętego.

Podobnie dzieje się z naszym postrzeganiem Boga. Niektórzy ludzie widzą Go lepiej „z bliska” — gdy myślą o Nim jako o kimś bezpośrednio obecnym w ich codziennym życiu. Inni chrześcijanie natomiast widzą Go wyraźniej „z daleka” — jako Tego, który przekracza nasze wyobrażenia oraz panuje nad wszechświatem w mocy i majestacie.

Ludzie spierają się, który pogląd jest lepszy, lecz Biblia działa jak okulary: pomaga nam zrozumieć, że prawidłowe są obydwa spojrzenia. Król Dawid przedstawia jedno i drugie w Psalmie 145: „Bliski jest Pan wszystkim, którzy go wzywają” (w. 18) oraz: „Wielki jest Pan i godzien wielkiej chwały,  A wielkość jego jest niezgłębiona” (w. 3).

Nasz Ojciec w niebie jest na tyle blisko, że słyszy gdy się modlimy i na tyle przewyższa nas swoją mocą, że może zaspokoić każdą naszą potrzebę.

W czasie silnego wiatru wiatrak pracował dobrze, lecz gdy powiew stawał się słaby, skrzydła nie chciały się poruszać. Należało wtedy ręcznie je obracać aż ustawiły się pod wiatr. Dopiero gdy wiatrak został właściwie ustawiony, mógł znowu dostarczać wody.

Historia ta przypomina mi się w chwili, gdy spotykam się z pastorami małych zborów z odległych miejscowości. Wielu z nich odczuwa izolację i brak wsparcia. Są jak żywiciele, o których mało kto się troszczy. W rezultacie opanowuje ich znużenie, a dostarczanie życiodajnej wody własnej trzodzie staje się dla nich ciężkim znojem. Lubię im opowiadać o starym wiatraku i naszej potrzebie codziennego i świadomego „ustawiania się pod wiatr” Pana i Jego Słowa będącego dla nas źródłem żywej wody.

Prawda dotycząca pastorów odnosi się również do wszystkich. Służba Bogu wypływa z wnętrza i płynie na zewnątrz. Jezus powiedział: „Kto wierzy we mnie …z wnętrza jego popłyną rzeki wody żywej” (Ew. Jana 7:38). Gdy Bóg przemawia w głębi naszego serca, jesteśmy w stanie oddziaływać na życie innych ludzi. Jeśli chcemy pokrzepiać osoby wokół nas, wracajmy regularnie do Źródła życia.

Ponieważ Katarzyna wstawała o godzinie czwartej rano by wykonywać swoje obowiązki, Luter nazwał ją „poranną gwiazdą Wittenbergi”. Pracowicie uprawiała ogród warzywny i sad. Zajmowała się rodzinnymi interesami oraz zarządzała domem i majątkiem męża. Oboje dochowali się sześciorga dzieci. Katarzyna uważała, że dom jest dla nich szkołą charakteru. Dzięki swojej energii, pracowitości i troski o rodzinę stała się wpływową kobietą.

Przypomina ona nam niewiastę opisaną w księdze Przypowieści Salomona 31. Była rzeczywiście dzielną żoną, która budzi się, „gdy jeszcze jest noc” i przygotowuje „żywność swoim domownikom” (w. 15). Czuwała „nad biegiem spraw domowych, nie [jadała] chleba nie zapracowanego” (w. 27).

Biorąc przykład z wzoru takiego jak Katarzyna, możemy uczyć się miłości, sumienności i bojaźni Pańskiej, które czynią z kobiet osoby wpływowe.

Psalm 107 również opowiada o ludziach znajdujących się w niebezpieczeństwie na morzu. Unoszeni falami, „wznosili się aż do nieba, zapadali się w głębiny”, a w rezultacie „dusza ich truchlała w niebezpieczeństwie” (w. 26). Żeglarze postanowili wysłać S.O.S. do Boga, który odpowiedział im uciszając morze i doprowadzając ich do celu (w. 28-30).

Gdy stoimy w obliczu rozpaczliwej sytuacji, mamy skłonność do szukania oparcia i pociechy u innych ludzi. Oni jednak znajdują się w tej samej łodzi — zagubieni na oceanie życiowych wzlotów i upadków. Tylko Bóg znajduje się poza nią — suwerenny, stały i wystarczająco mocny, by uciszyć sztorm (w. 24-25,29). Masz kłopoty? Wzywaj Go!

Możemy okazać ojcowskie serce Boga, reagując na fizyczne potrzeby człowieka. Salomon napisał: „Kto gnębi nędzarza, lży jego Stwórcę; lecz czci go ten, kto lituje się nad biednym” (Przypowieści 14:31). Możemy okazać miłosierdzie potrzebującym, pracując jako wolontariusze w kuchni dla bezdomnych, pomagając w szukaniu pracy, finansowo wspierając wiercenie studni w miejscach pozbawionych wody pitnej, rozdzielając żywność w rejonach biedy, przyuczając innych do zawodu lub dowożąc obiady uczniom.

Przyjmowanie na siebie takiej odpowiedzialności przynosi cześć Ojcu. Ci zaś, którzy są głodni, lepiej słuchają przesłania o krzyżu, jeśli nie mają pustych żołądków.